Nieuws

Beste Kilimanjaro-klimsponsors en lezers,

Zondag jongstleden ben ik met een euforisch gevoel, maar erg vermoeid gevoel geland op Schiphol. Ondanks het beperkte tijdsverschil (2 uur), voelt het twee dagen later nog steeds alsof ik een jetlag heb en op de verkeerde plek ben. Tanzania en de Kilimanjaro zijn nog lang niet uit mijn hoofd verdwenen…

Om duidelijk te zijn, voor zover mijn eerste zin dat al niet was: ik heb het gehaald. Ik heb de Kilimanjaro beklommen en heb op 5.895 m gestaan. De bewijzen in de foto’s zijn evident. Degenen die mijn computervaardigheden kennen, weten dat ik dit niet gefotoshopt heb. Mede door de stimulans van de giften van mijn 54 (!) sponsors, maar zeker ook door de steun van mijn 5 metgezellen (3 zeer goede en dierbare vrienden, mijn zus en een vriend van haar), heb ik de vooral door de omstandigheden toch behoorlijk zware tocht doorstaan. Ik zal mijn verhaal en bevindingen puntsgewijs in de “wisten jullie dat-stijl” opzetten:

Wisten jullie dat:
 

• Wij hebben moeten constateren dat ook in Afrika het weer in de war is, want de regentijd die normaal in maart begint begon nu op zondag 13 februari, de eerste dag van onze trekking.
   
• Dit betekende dat we op 4 dagen regen en op 2 dagen hagel en sneeuw hebben gehad.
   
• Hierdoor vanaf 3.800 m hoogte sneeuw lag op de Kilimanjaro (zie foto’s) en dat dit zeer uitzonderlijk is (normaal pas boven de 5.000 m). Er lag meer sneeuw op de top (ca. 40 cm) dan in de afgelopen decennia voor is gekomen

• Dit weliswaar zeer mooie plaatjes opleverde, maar de tocht ook veel zwaarder maakte (rotspaadjes lopen makkelijker dan verijsde sneeuw)
   
• Door de regen (vooral ’s nachts en in de ochtend) ook duidelijk werd dat de tentjes niet meer helemaal waterdicht waren.
   
• Slapen in een tentje in de sneeuw met -10 een voor mij uitzonderlijke ervaring was, maar dat gelukkig bleek dat dit door goede kleding en slaapzak (gelukkig een goede gehuurd en niet mijn dunne zomervakantie slaapzak meegenomen) prima te doen was.
   
• Wij met z’n zessen een team van 12 dragers en 2 gidsen hadden en dat dit low-profile bleek te zijn. Wij sliepen in kleine tentjes, aten zittend op de grond en onze drager/kok wist op 1 gasstel wonderbaarlijk lekkere en voedzame maaltijden te produceren…

• Er ook met name Amerikanen en Fransen waren die het er van namen en sliepen en aten in grote tenten op stoelen aan tafels en zelfs onderweg werden getrakteerd op een warme vers bereide lunch. Hoewel vooral de stoeltjes soms tot wat jaloerse gevoelens leidde bij de 5 mannen (allemaal 1.85 m plus) wanneer ze weer eens hun benen moesten opvouwen, neemt dit vooral ook veel van de charme weg. Bovendien zorgt het voor veel drukte op de berg, omdat om dit mee te sjouwen al snel 4 dragers per wandelaar nodig zijn. De ca. 200 wandelaars en hun dragers, gidsen, koks en waiters, resulteren in een stroom van ca. 800 mensen… geen Kalverstraat maar het was op sommige stukken best druk.
   
• De Tanzaniaanse-Arbowet, anders dan je wellicht zou verwachten, redelijk streng wordt nageleefd. Bij elk kamp moest een drager zijn lading (merendeels op het hoofd gedragen) laten wegen en die mocht, naast een rugzak voor eigen gebruik, niet meer dan ca. 18 kg wegen.
   
• Vooral de dag van de tocht naar de top een aanslag is op je gestel. Een schets: we kwamen op woensdag na 7 uur wandelen door met name sneeuw om 18.00 uur aan in het Barufu-kamp op 4.600 m. Om 20.00 uur eten, daarna naar bed om te rusten/slapen tot 24.00 uur. Dan een kopje thee en om 00.30 uur starten met lopen. Om 08.00 uur bereikten we gezamenlijk de top. Het teruglopen naar het kamp vergde (wel op eigen tempo) 3,5 tot 5 uur. Na een lunch en max. 2 uur rusten, moesten we tussen 15.00 en 18.30 uur (net voor het donker) nog 3,5 uur in marstempo afdalen naar het volgende kamp op 3.200 m (2 dagen slapen op 4.600 is namelijk niet goed voor de gezondheid…). Kortom, dan heb je het wel over ca. 15-16,5 uur wandelen op 1 dag, zonder nachtrust. Er zijn dagen dat ik me minder inspan :-)
   
• Het halen van een top van 5.895 m op eigen kracht, het fantastische uitzicht (gelukkig toen wel mooi weer) en het euforische gevoel deze inspanning meer dan goed maakten.. ik zeg zeker niet ‘morgen weer’, maar dat dit een unieke ervaring is die me mijn hele leven bij zal blijven, dat zal je duidelijk zijn.
   
• Normaliter ca. 66% van de deelnemers de top bereikt, maar dat dit door de omstandigheden nu richting 50% daalde. En dat wij dus enorm blij en trots zijn dat we het alle zes hebben gehaald.

• Het een goede, maar niet de meest makkelijke manier van afvallen is. We verloren allemaal 2 tot 4 kg en onze conditie is er niet slechter van geworden….
   
• Ik dus in totaal 54 sponsors heb (vrienden, familie en zeer veel goede relaties) en deze tezamen goed zijn voor een bedrag van bijna 3.200 euro of 4.000 dollar (inclusief mijn 1.000 euro “verdubbelaar”).
   
• Ik dit bedrag door middel van een symbolische check (zie foto-bijlage) reeds aan de directrice van Sibusiso heb overgedragen.

• In Tanzania met een gemiddeld dagloon van 3 tot 5 dollar, dit bijna 3 jaarsalarissen is en dat Sibusiso hier veel goede dingen mee kan doen
   
• Ik nog met Sibusiso overleg over een specifiek project waaraan het bedrag besteed wordt en ik jullie daar nog over informeer.
   
• Sibusiso en ik jullie zeer dankbaar zijn voor jullie bijdrage waardoor deze trip niet alleen voor mezelf onvergetelijk is geworden, maar ook de kinderen en hun ouders bij Sibusiso weer een extra steuntje in de rug geeft
   
• Sibusiso het natuurlijk zeer op prijs zou stellen, wanneer jullie donateur zouden worden of zo nu en dan een gift zouden overmaken. Hoe dat kan kunnen jullie uitgebreid lezen op http://www.sibusiso.nl
   
• Het ook puntsgewijs toch nog een lang verhaal is geworden (waar het hart van vol is)...
   
• NB Voor degenen onder jullie die gegrepen zijn door de Kilimanjaro en zelf een trekking overwegen, ben ik natuurlijk altijd bereid mijn ervaringen te delen.
   
• Met vriendelijke groet en nogmaals ontzettend bedankt voor jullie bijdrage,

Marcel Reinartz